هوای سرد پاییز، دستانم را خشک و بیروح کرده بود. کرم دست شیر و عسل را برداشتم. یک قطره کوچک روی پوست گذاشتم و پخش کردم. نرمی و عطر دلپذیر شیر و عسل، همان چیزی بود که نیاز داشتم. دستهایم جان تازه گرفتند. حس لطافت و آرامش مثل یک آغوش گرم، در تمام وجودم پخش شد. از آن روز، این کرم همیشه کنارم است؛ روی میز کار، در کیفم، و حتی کنار تخت خواب. هر بار که میزنم، انگار لحظهای برای خودم مکث میکنم. آرامشی ساده، اما بیقیمت.